....วันนี้ ตอนนี้ สิ่งที่อยาก และยากจะเอ่ย....
ครั้งนึงตอนเรียนม.2 ยังจำได้
ในตอนนั้น ทุกครั้งที่ครูตั้ว (ครูสอนสังคม)
เข้ามาสอนเรื่องกรุงอโยธาของเรา
ได้ฟังเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น
ที่มันทำให้ต้องเสียเลือดเสียเนื้อของเหล่าวีรชน
น้ำตาก็มักจะไหลนองอาบสองแก้มทุกครั้งไป
ในตอนนั้นในใจรู้สึกเสมอว่า
รักบรรพบุรุษมากแค่ไหน
ความกล้าหาญ การเสียสละ ของนักรบ
ความเด็ดเดี่ยวเข้มแข็งของเหล่ากษัตริย์ไทย
ทำให้รักผืนแผ่นดินไทย และภูมิใจที่เกิดบนแผ่นดินนี้
............................................................
..................................................
.....................................
.....................
..........
..
น้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มในวันนั้น
มันยังดูไกลห่างจากคำว่าเสียใจมาก
มันเป็นน้ำตาที่เรียกว่า ภาคภูมิใจ
เป็นน้ำตาที่สอนให้รักชาติบ้านเมือง
และไม่เสียดายหรือเสียใจที่ร้องไห้ออกมา
..
..........
...................
............................
........................................
.......................................................
แต่ในวันนี้ เรากำลังร้องไห้
มันไม่ใช่การร้องไห้ที่เหมือนในวันนั้น
น้ำตามันไหลออกมา เมื่อได้รับรู้กับข่าวที่กระจายมาตามสื่อต่างๆ
ไม่เคยคิดเข้าข้างฝ่ายใด จะแดง จะเหลือง จะสีไหนๆ
มันคือความคิดของคนเรา ที่มีสิทธิขัดแย้งกันได้เสมอ
..........แต่ที่เสียใจอยู่ในตอนนี้..............
มันคือการสูญเสียสิ่งที่เหล่าวีรชนไทยเคยพยายาม
ยอมแม้พลีกาย แลชีวิตเพื่อรักษาผืนแผ่นดินไทยเอาไว้
--------------------------------
ประเทศชาติ กำลังจะพินาศย่อยยับลงไป
มิใช่ด้วยน้ำมือของคนอื่นไกลที่ไหน
หากแต่เกิดจากน้ำมือของคนไทยนี่แหละ
ที่กำลังทำให้แผ่นดินลุกเป็นไฟ
สิ่งที่เรากำลังทำกันอยู่นี้
ชาติอื่นเค้าไม่ได้สงสารไปกับเราด้วยหรอก
เค้ากำลังหัวเราะเยาะ ให้กับประเทศที่กำลังจะอ่อนแอ
และกำลังจะตกเป็นรองให้พวกเขารุกราน
ประเทศที่อุดมไปด้วย ทรัพย์ในดิน สินธุ์ในน้ำ
ชาติใดก็อยากครอบครอง
"แต่คนไทยกำลังทำอะไรกัน"
การเมือง คืออะไร
ประชาธิปไตย คืออะไร
ต่อให้มีใครตอบความหมายได้กระจ่างมากเพียงใด
แต่หากสิ่งเหล่านี้ ไร้ซึ่งผืนแผ่นดินอันแสนสุข
จะมีมันไปทำไม!!!!
อยากให้ลองคิดกันสักนิด
ความคิดต่าง ความเห็นต่าง อารมต่าง
แต่เลือดในกายทุกหยด มันก็เป็นเลือดเป็นเนื้อ
ที่เกิดมาจากแผ่นดินผืนเดียวกัน
ไม่มีใครเพอเฟค ไม่มีใครถูกตลอด และผิดเสมอ
เข้าใจจุดๆนี้ แล้วกลับมารักกันเถิด
อย่าให้ต้องมีการสูญเสียมากไปกว่านี้
--------------------------------------------
"จากใจคนเป็นแม่พิมของไทย"
คนไทยเอ๊ย
พวกเจ้าทุกคนได้รับการศึกษาเช่นเดียวกันทุกคน
พวกเจ้าจะเคยเห็นคุณค่าของชีวิตพวกเจ้าบ้างไหม
คนเป็นแม่พิมตรงนี้เจ็บปวดมากแค่ไหน
หากวันนึงได้รับรู้ว่าลูก(ศิษย์)ที่เราฟูมฟักมากับมือ
สอนพวกเจ้าให้อ่านออกเขียนได้
สอนพวกเจ้าให้รู้ผิดชอบชั่วดี
สอนให้พวกเจ้าเรียนรู้สิ่งต่างๆในชีวิต
ต้องมาล้มหายตายจากไป
เพียงเพราะความรู้สึกนึกคิดที่ขัดแย้งกัน
อันเป็นธรรมชาติของมนุษย์
แม่พิมเหล่านี้จะเจ็บปวดมากแค่ไหน พวกเจ้าจะรู้บ้างไหม
ทุกสิ่งที่แม่พิมเหล่านี้พยายามสอนพวกเจ้า
มีเพียงจุดประสงค์เดียวเท่านั้น
คือต้องการให้พวกเจ้าทุกคน
"มีชีวิตที่ดี เอาตัวรอด และ เป็นคนดีของสังคม รัก หวงแหนประเทศชาติ"
-------------------------------------------------
ทิ้งท้าย
"ไม้ใหญ่จะยืนทนงต้านแรงช้างสานได้นั้น ก็ด้วยรากที่หยั่งลึกและแข็งแรง"
หากชาติไทยยังพยายามทำลายรากเง่าที่หยั่งลึกของชาติเรามากเท่าใด
ประเทศมหาอำนาจดุจดั่งพญาอินทรีย์ก็จะเข้ามายึดครองชาติเราได้โดยง่าย
รักษาเอาไว้เทิด สิ่งที่เราเทิดทูน บูชามาชั่วชีวิต อย่าพยายามทำลายมันลงเลย......